Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006

ANTAΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ..ΜΕΤΩΠΟ

Είμαι διακοπές ! το δηλώνω ευθαρσώς..
Σας γράφω απο το beach bar για να σας πω μια καλημέρα...

Φιλιά σε όλους σας !

Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006

Η παραμυθοζωή κι εγω..

Καμιά φορά η ψυχή φεύγει. Πάει ταξίδια μακρινά. Και γελάει.. γελάει με γέλιο παιδικό κρυστάλλινο..αληθινό.
Και γίνεσαι μικρό παιδί ξανά.
Σαν τότε..
Η μάνα μου με μεγάλωσε με παραμύθια.. Με έμαθε να διαβάζω πριν ακόμα πάω σχολείο. Διάβασα το πρώτο μου παραμύθι στα 6 μου χρόνια. Από κει και πέρα βουτήχτηκα σε μαγεμένες θάλασσες, ανακάλυψα πολύχρωμα μυστικά, έγινα η πεντάμορφη, με φίλησε ο πρίγκηπας του παραμυθιού, ανακάλυψα το ελιξίριο της μαγεμένης αιώνιας ευτυχισμένης ζωής και έπινα κάθε μέρα από λίγο. Κάθε μέρα ήμουν και διαφορετική πριγκήπισσα. Κάθε μέρα ο ουρανός μου είχε και άλλο παραμύθι. Το χρώμα μου ήταν το γαλάζιο. Σαν τη φούστα της αποκριάτικης στολής μου. Εκείνης με τα κεντημένα διάσπαρτα αστεράκια που την φόραγα σχεδόν όλο τον χρόνο.. Αρνιόμουν με τόσο πείσμα να την βγάλω και τσίριζα κάθε φορά που την ακουμπούσαν.. Μόνη εξαίρεση το καπέλλο. Μεγάλο βελούδινο με αστεράκια κολλημένα πάνω.. Αυτό το φορούσα μόνο τις απόκριες.. όλα είχαν το νόημά τους. Και τα μικρά και τα μεγάλα. Γέμιζε η ψυχή μου με νεράιδες και ξωτικά κι όταν βαριόμουνα έριχνα και μια βόλτα στο μαγεμένο δάσος.. Χανόμουν και ρωτούσα τους κούνελους πληροφορίες, έφτανα σε κήπους παραδεισένιους και έπινα νερό από ποταμάκια με γλυκό νερό.. Ξέχνουσα ποια είμαι.. Τα παραμύθια μου δεν είχαν κακές μάγισσες. Αυτές τις έδιωχνα από την αρχή… ότι κακό και μαύρο το εξαφάνιζα μέχρι να πεις κύμινο !
Μετά η φυγή του πατέρα …το σχολείο....οι πρώτοι έλεγχοι. Λόλα, να ένα μήλο. Οι πρώτοι βαθμοί..10 με τόνο. Το χαρτζιλικάκι που γινόταν στα διαλλείματα κουλούρι ή μπομπονέλλα με γεύση φράουλα. Η δασκάλα κακιά μάγισσα, η μόνη που δεν μπόρεσα να διώξω, με το χέρι μόνιμα σηκωμένο πάνω από το κεφάλι μας.. Όνειρα πολλά για το τι θα γινόμαστε όταν μεγαλώναμε.. Αν με ρωτούσε κάποιος τώρα θα του έλεγα «άνθρωπος», άνθρωπος θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω… Ξυλομπογιές σε όλα τα χρώματα.. Χαρτιά γεμάτα ζωγραφιές πεταμένα από δω κι από κει.. Ζωγράφιζα ζωή.. ήλιο κίτρινο. Φεγγάρι με χαμόγελο και μάτια…. μπλέ φωτεινό η θάλασσα και πάντα ένα καραβάκι άσπρο, κίτρινο, κόκκινο, ανάλογα με το χρώμα του και το πανί... να με πάρει μακρυά.. να ρίξει άγκυρα στην παραμυθοχώρα..
Ποθούσα το ανέφικτο από μικρή, ονειρευόμουν και νόμιζα πως άγγιζα την ευτυχία..
Τελικά δεν μεγάλωσα ποτέ..

Διακοπές...

Σε λίγες μέρες φεύγω για διακοπές...
Πάω να ξεκουράσω το θεϊκό κορμί μου !!!!.
Να ησυχάσω το ανήσυχο αλλά υπέροχο πνεύμα μου !!!
όλοι εσείς που ζηλεύετε .... που κοντεύετε να σκάσετε απο την ζήλια σας ..
έχετε υπ'όψη ότι :

1. θα πάω σε σπίτι φίλων οπότε α) θα αναγκαστω να κάνω δουλειές (αναγκαίο κακό όταν
φιλοξενείσαι)
β) θα αναγκαστώ να αποτάξω το σεξ (ή τουλάχιστον το
αυθόρμητο σεξ)
2. Τη μισή μέρα θα δουλεύω σε beach bar οπότε α) θα γνωρίσω καινούργιο κόσμο (καλο)
β) ενίοτε θα μου φεύγει ο πάτος (κακό)

3. Στο μέρος που θα πάω με ξέρουν όλοι (άλλοτε λειτουργεί καλά αυτό άλλοτε κακά if
you know what I mean..)

4. Αν κάποιος απο εσάς ρεμάλια βρεθεί προς Κεφαλλονιά μεριά απο 26/7 εως 10/8 call me..

5. Παραπονιέμαι, παραπονιέμαι αλλά σχεδόν πάντα περνάω καλά.

Άντε φιλιά !

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Η βροχή και η θάλασσα...

Προχθές το μεσημέρι καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι να φαμε. Είχα να βγω έξω αρκετές μέρες λόγω του πυρετού (γαμώ την αμυγδαλίτιδά μου !). Ο ουρανός σκοτείνιαζε και είχε αρχίσει να φυσάει. Τον παρακάλεσα να φύγουμε και να πάμε στην θάλασσα. Με πήγε πρώτα πίσω απο το ΣΕΦ δε μ'αρεσε φύγαμε. Πήγαμε πιο κάτω στα ολυμπιακά ακίνητα (και μόνον οι λέξεις μου προκαλούν γέλιο αλλά αυτό είναι άλλο ποστ). Είχε αρχίσει να βρέχει. Βγήκα απο το αυτοκίνητο και πήγα όσο πιο κοντά μπορούσα στην προβλήτα. Έβρεχε πλέον καταρρακτωδώς. Στεκόμουν εκεί μόνη. Μπροστά μου η θάλασσα φουρτουνιασμένη και αγριεμένη να με βρέχει και πάνω μου ένας ουρανός γκρί μαύρος.Ένας ουρανός φουρτουνιασμένος κι αυτός. Η βροχή και η θάλασσα πέφτουν πάνω μου. Μ'αρέσει. Νιώθω όμορφα. Κοιτάω πίσω μου. Εκεί που υπάρχει κόσμος. Αυτοκίνητα μαζεμένα το ένα κοντά στο άλλο. Εσύ, μέσα απο το αυτοκίνητο να με κοιτάς. Γυρνάω πάλι μπροστά. Εκεί που δεν είναι κανείς. Εγώ μόνο. ΕΓΩ.. Και δεν υπάρχει χρόνος, σκέψεις, φωνές.. Νιώθω πως ταιριάζω εκεί.. Τα ρούχα μου έχουν γίνει μούσκεμα. Τα μαλλιά μου στάζουν. Δεν φεύγω.. με κοιτάς μέσα απο το τζάμι του αυτοκινήτου. Βγαίνεις, έρχεσαι πίσω μου και με πιάνεις απο το χέρι. Έλα.. μου λές. Φτάνει. Μα για μένα ποτέ δεν φτάνει. Ποτέ δεν είναι αρκετό.