Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2006

Help

Καλημέρα. Μπορεί κάποιο καλό παιδί να μου πει τι να κάνω ? Έκανα μια μαλακία (ΒΛ. προηγούμενο ποστ) και μου χάλασε όλη την "παρουσίαση" του blog μου. Δεν μπορώ να το σβήσω για να επανάλθει. Το έκανα απο το bloghood. Πάτησα link αν θυμάμαι καλά.

Ευχαριστώ παιδάκια !!

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Bloghood: Παράξενο όνειρο..

Παράξενα όνειρα

Παράξενα όνειρα βλέπω τελευταία. Είμαι λέει σε ένα σπίτι μικρό και βαμμένο λευκό απ'εξω. Σαν κυκλαδίτικο. Έξω απο το σπίτι έχει μια μικρή αυλή με ένα πεζούλι. Κάτω απο το πεζούλι γκρεμός και η θάλασσα. Κάθομαι λέει με ένα άσπρο φόρεμα και ένα γαλάζιο καπέλλο έξω στην αυλή. Ακουμπάω ένα ποτήρι κρασί κόκκινο πάνω σε ένα μπλέ τραπεζάκι, σιδερένιο. Κοιτάω απέναντι με τις ώρες. Σαν κάτι να περιμένω. Κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Τα μαλλιά μου είναι μακριά και σγουρά. Ο ήλιος με καίει αλλά εγω δεν σηκώνομαι. Κοιτάω τη θάλασσα. Έχω καρφωμένο το βλέμμα εκεί λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Ο ήλιος φεύγει. Η θάλασσα αλλάζει χρωμα. Ο ορίζοντας βάφεται με χρώματα και εγω εκεί. Ακίνητη. Λες και κάποιος με κάρφωσε εκεί. Το κρασί πάνω στο τραπέζι δεν λιγοστεύει. Πίνω μα δεν λιγοστεύει. Έρχεται η νύχτα. Ο ουρανός γεμίζει αστέρια και ένα μεγάλο φεγγάρι στέκεται απέναντί μου. Είμαι στην ίδια θέση ακόμη. Μένω εκεί και περιμένω κάτι, δεν ξέρω τί, που δεν έρχεται. Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και εγω εκεί, με το ίδιο άσπρο φουστάνι και το γαλάζιο καπέλλο μονο που τώρα τα μαλλιά μου είναι άσπρα και το πρόσωπο γερασμένο. Εκεί. Να περιμένω. Και μετά ξυπνάω μέσα στην ανησυχία και την αγωνία.

Με ανησυχεί αυτό το όνειρο μα μετά σκέφτομαι πως η αλήθεια είναι ότι περιμένω κάτι. Όλη μου την ζωή περιμένω κάτι που δεν έρχεται. Κατά καιρούς πιστεύω ότι ήρθε αλλά αποδεικνύεται αεράκι κι αυτό. Μετά απο λίγο χάνεται. Προσπαθώ να ζωγραφίζω την ζωή μου με χρώματα. Κόκκινα, θαλασσιά, πορτοκαλί, ροζ. Να βάφω τις μέρες και τις νύχτες μου για να μην έχουν όλες το ίδιο μουντό χρώμα. Άλλες φορές τα καταφέρνω και άλλες όχι. Μα θέλω να πιστεύω ότι πιο πολλες είναι αυτές που τα καταφέρνω. Να, σαν σήμερα. Έβαψα την μέρα μου γαλάζια. Κοτσάρησα κι ένα χαμόγελο απο τα μεγάλα να υπάρχει, φώναξα κι ένα δυνατό Καλημέρα το πρωί κι απο δω παν' κι οι άλλοι. Τι φωνές άκουσα απο το πρωί, τι μούτρα κατεβασμένα είδα τίποτα εγω. Εκεί, στο γαλάζιο μου.

Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι...

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Ωραία...

Άλλοι πήγαν για μπανιο το σ/κ, άλλοι πήγαν για καφέ, για ουζάκι, για ποτό τέλος πάντων μόνο εγώ ήμουν στο κρεββάτι με 39 πυρετό καλοκαιριάτικα αφού είχα χτυπήσει κάτι 15ωρα τις προηγούμενες μέρες !!! Γαμώ την ατυχία μου, γαμώ την δουλειά μου και τις υποχρεώσεις μου.
Αφού πιστεύω πως ότι αξίζει στη ζωή είναι μια χούφτα φίλοι και να περνάς καλά γιατί δεν το ακολουθώ ? Γιατί δεν δουλεύω 9 - 5 ? Δεν απαντώ γιατί θα πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι τουλάχιστον βλάκας. Το λεπόν απο σήμερις αλλάζω χαρακτήρα. Θα δουλεύω 9 - 6 (μην το χέζουμε κιόλας) και μετά θα κάνω ότι μ'αρέσει.
Θα σηκώνομαι το πρωί και θα γελάω. Θα γουστάρω ρε παιδί μου ! Θα έχω ωράριο και θα χέζω το αφεντικό μου (απάρτου και αγαμήτου γωνία) όταν το παραβιάζει. Θα αλλάξω άντρα και σπίτι για αρχή και μετά βλέπουμε..
Άντε Καλημέρα και Καλή εβδομάδα.

Τετάρτη, Ιουνίου 07, 2006

παιδιά τέρατα ??

Τα παιδιά..τέρατα. Τίτλος δελτίου ειδήσεων. Όχι δεν συμφωνώ με τον τίτλο ούτε με τις ταμπέλες που κολλάμε σε ανθρώπους και καταστάσεις. Μόνο που έχω κάποιες απορίες..Ήταν όλα παιδιά λέει απο φτωχιές οικογένειες, μονογονεικές. Αυτήν την καραμελίτσα τώρα τελευταία την χρησιμοποιούμε όλο και πιο συχνά. Για μισό λεπτό ρε παιδιά. Κι εγώ απο φτωχή μονογονεική οικογένεια έχω προέλθει. Κι εμένα με μεγάλωσε η γιαγιά μου, ο παππούς μου και η προγιαγιά μου. Βέβαια δεν έπεσα στα ναρκωτικά (που θα ήμουν απόλυτα δικαιολογημένη κατά την κρατούσα άποψη αφου μεγάλωσα σε τέτοια οικογένεια), δεν σκότωσα κανέναν (που θα ήμουν επίσης δικαιολογημένη), δεν έκανα φασαρίες, δεν έδειρα κανέναν. Γιατί ? ήμουν μάλλον απο τους τυχερούς που γλύτωσαν. Και για να γινω πιο συγκεκριμένη : Mεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου οι γονείς απουσίαζαν. Τον πατέρα μου ούτε καν τον θυμόμουν, την μάνα μου την έβλεπα κάθε τόσο. Η γιαγιά μου δούλευε. Ο παππούς μου δούλευε. Η προγιαγιά μου με μεγάλωνε, φυσικά την έκανα ότι ήθελα και είχα όση ελευθερία ήθελα. Τι να την κάνω δεn ήξερα !. Φίλους, φίλες δεν είχα. Στην παιδική χαρά πήγα πρώτη φορά στα 13 μου. Φίλη απέκτησα στα 10 μου. Κάποια να μοιράζομαι τις κούκλες μου, τις ανησυχίες μου, τις ερωτήσεις μου.. Στο σχολείο όταν όλα τα παιδιά έπαιζαν έξω εγώ ήμουν μέσα στην τάξη. Δεν είχα μάθει να κάνω παρέα με άλλα παιδιά. Προτιμούσα την μοναξιά. Θα μπορούσα φαντάζομαι (και πάλι με την κρατούσα άποψη) να είμαι λοιπόν ένα απο τα παιδιά τέρατα.Η τηλεόραση και οι εφημερίδες αναλύουν την ζωή αυτών των παιδιών με λεπτομέρειες. "Ήθελαν να πάνε για ποδόσφαιρο αλλά δεν υπήρχαν τα 150 ευρω και δεν πήγαν". "Εβγαιναν στην πλατεία και κάπνιζαν ανοικτά". "Κυκλοφορούσαν με σιδηρογροθιές και σουγιάδες".Που ήταν τότε όλοι αυτοί που μιλάνε γύρω γύρω ? Γιατί π.χ. κανείς δεν έκανε τίποτα όταν σε μια κεντρική πλατεία έβλεπε ένα παιδί 10 - 11 - 12 χρονών να καπνίζει τσιγάρο ? Γιατί δεν ήταν το δικό του παιδί γι'αυτό δεν έκανε. Η κυρία που είδε ότι μετέφεραν ένα παιδί μέσα σε καρότσι σουπερ μάρκετ δεν το είπε πουθενά. Γιατί δεν πλησίασε να τα ρωτήσει γιατί έχουν βάλει ένα παιδί μέσα στο καρότσι ? Της φάνηκε φυσιολογικό να υποθέσω... Γιατί όταν άνοιξε αυτή η υπόθεση δεν πήγε να το πει τότε ? Γιατί τώρα ? Γιατί στα κανάλια ? Γιατί στο Χαμόγελο του παιδιού ? Γιατί να φτάσουν εκει τα πράγματα ? Κοιτάξτε λίγο πιο πέρα. Δεν υπάρχει "το δικό μου το παιδί αποκλείεται να το κάνει ή να το έχει κάνει". Αύριο μπορεί το "δικό σου παιδί" να είναι στην θέση του παιδιού αυτού. Κι αυτό θα σημαίνει ότι κάτι δεν έκανες καλά..Το ότι προφανώς κανείς απο αυτούς που τα παιδιά τους έκαναν αυτην την πράξη δεν έχει μάθει στο παιδί του την αξία της ανθρώπινης ζωής πρέπει να το βρούμε απόλυτα φυσιολογικό. Έχει λέει 5 παιδιά και είναι μόνη της και παλεύει. Συγγνώμη κυρία μου για την ερώτηση αλλά γιατί κάνατε 5 παιδιά ? Ναι ναι δικαίωμα σας είναι και κάνετε ότι θέλετε αλλά δεν σας πέρασε απο το μυαλό ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι μεγάλη ευθύνη ? ότι αυτά τα παιδιά πριν βγουν στην κοινωνία θα έπρεπε να τους μάθετε να έχουν αξίες, οράματα, σεβασμό απέναντι στους άλλους και άλλα τέτοια "κουφά" ? ; Όχι δεν σας πέρασε. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη μόνο απο φαγητό και ρούχα. Πρέπει να "ταίζεις" και το μυαλό τους, το πνεύμα τους, την ψυχή τους..Δεν θα τιμωρηθεί κανείς τους λέει εκτός απο έναν που είναι ήδη 13. Γιατί ?? Αν σ'αυτά τα παιδιά απο την ηλικία που βρίσκονται μάθουμε ότι το έγκλημα δεν επιφέρει τιμωρία τι θα γίνουν στα 17, στα 20, στα 30 ?? Αν τους διδάξουμε ότι το να αποκρύπτεις και να λες ψέματα είναι το φυσιολογικό γιατί να μην το ξανακάνουν ? Αν αυτοί οι γονείς - οι οποίοι είναι εξίσου υπεύθυνοι με τα παιδιά - αυριο αποφασίσουν να κάνουν κι άλλο παιδί ποιός θα τους εμποδίσει ? Κανείς.'Ακουσα και το εξής καταπληκτικό.. φταίνει λέει τα ηλεκτρονικά και η τηλεόραση. Ωραία. Ας υποθέσουμε ότι μαθαίνουν την βία απο την τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά. Είναι δυο πράγματα τα οποία κατά την άποψή μου οφείλουν να ελέγχονται απο τους γονείς αλλά μπορει να κάνω και λάθος. Μπορεί το παιδί να επιλέγει μόνο του τι θα δει στην τηλεόραση και τι ηλεκτρονικό θα παίξει...Τέλος πάντων. Τα είπα αλλά δεν ξεθύμανα.. Τα είπα γιατί πνίγομαι.. Γιατί αυτή η μάνα με έχει συγκλονίσει. Με την αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια και την ελπίδα της. Γιατί αύριο μπορεί να είναι το δικό μου παιδί και φοβάμαι. Τρέμω.Κι αν φαίνομαι λίγο αυστηρή συγχωρέστε με.. είναι απο φόβο..Συγγνώμη Άλεξ..

Παρασκευή, Ιουνίου 02, 2006

Καλημέρες..

Καλημέρες.
Σκοτεινή μέρα, περίεργη. Ο ουρανός έχει ένα παράξενο χρώμα. Έτσι μου'ρχεται να κλείσω την κουρτίνα στο παράθυρο του γραφείου για να μην μπαίνει μεσα αυτό το παράξενο χρώμα.. Ασε που έτσι θα μπορώ να φαντάζομαι ότι έξω έχει έναν υπέροχο ήλιο.
Τουλάχιστον είναι Παρασκευή. Κάτι είναι κι αυτό !! Σαββατοκύριακο καθόμαστε (αν όχι όλοι οι περισσότεροι) και μετά την άλλη εβδομάδα τριήμερο.
Βέβαια κάποιοι τυχεροί θα πάνε ταξιδάκι (ΜΒ και ΤΒ να περάσετε καλά. Σας ζηλεύω τρελλά... με την καλη έννοια !) αλλά κι εμείς εδώ όλο και κάτι θα κάνουμε. By the way καμιά πρόταση καλή για το τριήμερο ? σκέφτομαι διάφορα αλλά είναι όλα μη πραγματοποιήσιμα. Αν μπορεί κάποιος βοηθάει.
Θα επανέλθω αργότερα.
Φιλιά πολλά.

Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2006

Καλό Μήνα - Καλό Καλοκαίρι

Καλημέρα
Καλό Μήνα
Μπήκε το καλοκαίρι και επισήμως. Άλλαξα και την εμφάνιση του blog μου, το έκανα πορτοκαλί. Πιο καλοκαιρινό κι αυτό.
Απο σήμερα μετράω αντίστροφα για τις διακοπές. Τι σκατά, πόσο έμεινε ? Δυο μήνες ακόμα. Μετά ? Θάλασσα, ηρεμία, βραδυνές βολτίτσες κάτω απο έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Η μέρα και η ώρα δεν έχει σημασία (άλλωστε δεν φοράω ποτέ ρολόϊ στις διακοπές). Το βιβλιαράκι μου, καπελλάκι, το μπλόκ μου, οι μπογιές, πετσέτα, αντηλιακό (γιατί καίγομαι αμέσως και πολύ) και κανένα ρούχο μέσα μήπως ξεμείνω μέχρι το βράδυ στο μαγαζί. Μαλλιά ολόσγουρα απο το αλάτι και δεν με νοιάζει. Συλλογή απο κοκκαλάκια στο κεφάλι, ένα lip gloss και έτοιμη.. Το κινητό παύει να είναι απαραίτητο αξεσουάρ. Κι εγώ ? Εγώ παύω να είμαι η Στέλλα των άλλων... Είμαι εγώ για μένα..
Αντε καλό καλοκαίρι.. 50 και σήμερα !
Κι αν κάποιος απο σας έχει σκοπό να πάει Κεφαλλονιά μου το λέει .