Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Η βροχή και η θάλασσα...

Προχθές το μεσημέρι καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι να φαμε. Είχα να βγω έξω αρκετές μέρες λόγω του πυρετού (γαμώ την αμυγδαλίτιδά μου !). Ο ουρανός σκοτείνιαζε και είχε αρχίσει να φυσάει. Τον παρακάλεσα να φύγουμε και να πάμε στην θάλασσα. Με πήγε πρώτα πίσω απο το ΣΕΦ δε μ'αρεσε φύγαμε. Πήγαμε πιο κάτω στα ολυμπιακά ακίνητα (και μόνον οι λέξεις μου προκαλούν γέλιο αλλά αυτό είναι άλλο ποστ). Είχε αρχίσει να βρέχει. Βγήκα απο το αυτοκίνητο και πήγα όσο πιο κοντά μπορούσα στην προβλήτα. Έβρεχε πλέον καταρρακτωδώς. Στεκόμουν εκεί μόνη. Μπροστά μου η θάλασσα φουρτουνιασμένη και αγριεμένη να με βρέχει και πάνω μου ένας ουρανός γκρί μαύρος.Ένας ουρανός φουρτουνιασμένος κι αυτός. Η βροχή και η θάλασσα πέφτουν πάνω μου. Μ'αρέσει. Νιώθω όμορφα. Κοιτάω πίσω μου. Εκεί που υπάρχει κόσμος. Αυτοκίνητα μαζεμένα το ένα κοντά στο άλλο. Εσύ, μέσα απο το αυτοκίνητο να με κοιτάς. Γυρνάω πάλι μπροστά. Εκεί που δεν είναι κανείς. Εγώ μόνο. ΕΓΩ.. Και δεν υπάρχει χρόνος, σκέψεις, φωνές.. Νιώθω πως ταιριάζω εκεί.. Τα ρούχα μου έχουν γίνει μούσκεμα. Τα μαλλιά μου στάζουν. Δεν φεύγω.. με κοιτάς μέσα απο το τζάμι του αυτοκινήτου. Βγαίνεις, έρχεσαι πίσω μου και με πιάνεις απο το χέρι. Έλα.. μου λές. Φτάνει. Μα για μένα ποτέ δεν φτάνει. Ποτέ δεν είναι αρκετό.

7 Comments:

At 2:17 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Είναι ωραία αυτη η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η φύση, έτσι δεν είναι?

 
At 3:25 μ.μ., Blogger Stella said...

πολύ πολύ ωραία. Μακάρι να ήταν συνέχεια έτσι.. ΄Καλησπέρα σου.

 
At 1:50 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Πολυ καλο και ρομαντικο το σκηνικο.Λες και ειναι βγαλμενο απο ταινια του Νεου Ελληνικου Κινηματογραφου.
Περαστικα!!!

 
At 9:48 π.μ., Blogger Stella said...

Kαλημέρα Νίκο μου. Ευχαριστώ.
Φιλιά.

 
At 11:06 μ.μ., Blogger Natalia said...

Περαστικούλια φιλενάδα μου....

Καμμιά φορά, δύο είναι πολλοί....

 
At 1:54 μ.μ., Blogger Η μικρή Ολλανδέζα said...

Καλημέρα κοπελιά! Εχουμε συναντηθεί πουθενα? Κάπου σε ξέρω? Να σε κεράσω ένα ποτάκι να'ουμ?
Δεν πάμε λίγο παρακείθε γιατί εδώ βρεχόμανε?

(το ξέρεις το φάρμακο για τις αμυγδαλές, μην το πω)

:ΡΡΡ

 
At 12:12 π.μ., Blogger leoni said...

life begins where land ends my friend!!! ta eipes OLA!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home